निळ्या...

गणेश गुळ्याचा किनारा भर दुपारी भटकताना सुचलेलं काहीतरी...

निळ्या....

एकटा मी..

एकटा हा किनारा..

समोर हा अथांग

निळानिळा नजारा...

निळे टेकले ते

खालच्या निळ्याला 

निळ्याने दिली बहुतेक 

निळाई भवताला...

निळी लाट स्पर्शते 

अनावृत्त पावलांना

शुभ्र ओली वाळू..

अलगद सरकताना

सुखाच्या उभारत्या लाटा 

दुःखाचा अटळ परतावा

कधी टोचतो काटा..

कधी ऋतू फुलांचा बरवा

कित्येक आल्या लाटा..

कित्येक परतून गेल्या

जिथून त्या आल्या

तिथेच त्या निमाल्या

वाळूत रुतवून पावले

मी खेळ निळ्याचा पाहतो

विरघळून सर्व रंग..

एक निळाच आत उरतो..

@ प्रशांत

मध्यान्ह..

मध्यान्ह...

नोकरी करून करून

झाला जेव्हा  टायर्ड 

लोक म्हणतात त्याला 

झाला हा रिटायर्ड...

आयाळ गेली नखे गेली

उरल्या फक्त मिशा

पद गेल रुबाब गेला

आता नसत्या चौकशा

काल होता साहेब मोठा

मिशांना मारे ताव

पायउतार झाल्यावर

कोणी न देई भाव

पगार नाही भत्ता नाही

आता केवळ पेन्शन

मरण्याचे नाहीच आता

जगण्याचेच टेन्शन..

आता करावी का तीर्थयात्रा

फिरून यावे का चार धाम?

की पुन्हा मागावे कुठेतरी

काम देता का काम?

की कराव्या मित्रांसवे

खुशाल मस्त कुटाळ्या 

पण हसताना जपून हसावे

पडतील ना हो कवळ्या

की टाकावे उगा उसासे 

पाहून मॉर्निंग सुंदरी..

की गेले ते दिवस म्हणावे

आणि जावे मंदिरी?

काय करावे आता आपण

हजार येती मनात प्रश्न

ज्याचा त्याचा चॉईस

मातम करावा की जश्न?

अर्धा पेला सरला तरी

अर्धा भरला म्हणावे 

की अर्धाच उरला म्हणुनी

रडत कुढत बसावे..

बोलून गेले श्रेष्ठ कवीवर

जन पळभर हाय हाय

तू गेल्यावर तुझे इथे

उरणार काय काय..

संपले नाही आयुष्य

संपला फक्त एक टप्पा

अजून तुझी वेळ नाही

म्हणेल वरून बाप्पा

एंजॉय करावे आयुष्य

नको काळजी नको चिंता 

पद प्रतिष्ठा असे पर्यंत

साथ देते बघा जनता

फर्स्ट इनिंग संपली आता

दुसरी चालू झाली..

संध्याकाळ कुठे एवढ्यात

आताशी मध्यान्ह झाली..

बर झाल म्हणायच आता

मीच माझा राजा...

अशी जमवू मैफिल

की भैरवीतही येईल मजा..

@ प्रशांत

प्राणीपण..

प्राणीपण...

फार फार वर्षापूर्वी माणूस 

असाच फिरायचा उघडा नागडा

निद्रा भय आणि मैथुन बस्स..

निद्रा आली की कधीही कुठेही

भिती सर्वांचीच ,एकमेकांची सुद्धा 

आणि मैथुन कोणाशीही कुठेही कधीही..

मग साल त्याच्या लक्षात आलं..

वाघ माकड कुत्रे ,जिराफ रेडे 

कावळे,चिमण्या कासव, लांडगे

आणि आपण ....

यात फरकच नाहीये

आहार निद्रा भय आणि मोकाट मैथुन

सगळे घोडे बारा टक्के इथून तिथून

मग आल्या व्यवस्था...

लग्न.. समाज.. धर्म नियम कानून 

वगैरे वगैरे..

कला संस्कृती, ज्ञान तत्वज्ञान 

वगैरे वगैरे...

घटका गेल्या, पळे गेली

वर्ष गेली,युगे गेली..

प्राणीपणाची पेशी..

खोल खोल गाडली गेली..

व्यवस्थाच चिरेबंदी झाल्या

मर्यादा म्हणजे साखळ्या झाल्या..

बस्स आता बंड पाहिजे

व्यवस्थेविरुद्ध विद्रोह पाहिजे

आता जुने ढासळते आहे.

तटबंदी कोसळते आहे...

एकच जोडीदार शेवटपर्यंत 

कल्पनाच आता छळते आहे..

लिव्ह इन रिलेशन..

पार्टनरशिप एक लिटमस टेस्ट

व्यवस्थाच सर्व टाईम वेस्ट..

प्राणी आहे मी आधी

माणूसबिणूस नंतर

माणसाच्या प्राणीपणाला

कशाला माणूसपणाचे अस्तर 

युग कुस बदलत आहे..

सगळ आतून बदलत आहे..

प्राणीपणाची जाणीव

आता ठासून वर येत आहे..

याचा अंत काय?

कोणास ठाऊक..

आता पुढे काय?

कोणास ठाऊक...

आपण कोण?

प्रवाहातला पातेरा 

जसा नेइल,जिकडे नेईल 

तिकडे वाहत जायचं..

तत्वज्ञानाच्या वेष्टनात

प्राणीपण जपायच..

@ प्रशांत  

.

कविता..

कविता..

शिट्ट्या आणि टाळ्यांसाठी...

 ती  नसते उभी कधीच स्टेज वर...

मला आत्मभान देत , जागं करणारी 

असते माझी कविता..

नेणिवेत ती असतेच सतत तरंगत..

विदेही आणि निराकार..

जाणिवेत येताना कधी ती..

मीटर मध्ये येते..

कधी मुक्तछंद पसंत करते..

शेवटी ती तिचीच पसंती

मी कोण बापडा...

तिचा जन्म रोखणारा..?

माझा बिन रेषांचा चेहरा

कदाचित तिला आवडत नसेल

मग म्हणते अरे बाबा

देते ना तुला एखादी रेष..

तुझ्या चेहऱ्यासाठी...

बरं असत ना रे

एखादी रेष घेऊन जगणे..

जिवंतपणाचे लक्षण असत ते..

ती आली की देऊन जाते 

एखादी रेष..

कधी ती कपाळावर देते..

आठी म्हणते ती तिला..

एकदा ती दिली की..

जग विचारते..

काय रे काय झालं?

कविता मला बोलते करते

हे काय थोडके आहे?

कधी कधी ती मूड मध्ये येते

गालावर देते एखादी रेष..

चेहरा किंचित हसतो तेव्हा..

अगदीच खुश झाली तर

अजून एखादी रेषा..

मग लोक विचारतात

का रे एवढा खुश?

काय सांगू त्यांना?

आणि काय करू या कवितेच?

पण ती आली की 

मी बाप बनतो..

कित्येक वेळा झालाय अस 

ती आली की

वात्सल्य डोळ्यातून वाहत माझ्या

मग विचारते ती

का रे बाबा का रडतोस??

मग तिच्या नवथर मांडीवर

शांत होतो मी..

माझी लेक म्हणते मग

अरे मी आहे ना??

कधी एकट वाटल तर

ब्लॉगभर विखुरलेल्या माझ्या कविता

वाचत बसतो निवांत..

पुन्हा पुन्हा अनुभवतो

त्याच त्याच प्रसववेदना

माझ्या कवितांचे जन्म

मग परततो मी

माणसांच्या जगात

नवी ऊर्जा नवी लय घेऊन

@ प्रशांत

क्रांती का होत नाही?

क्रांती का होत नाही?

सगळी चिडचिड,असंतोष,नाराजी,सोशल मीडियावर व्यक्त होऊन डिफ्युज होते..

समाज एक होऊ नये म्हणून सत्ताधारी प्रचंड काळजी घेतात.

समाज पूर्णपणे वंचित होऊ नये याची दक्षता घेतली जाते.पूर्ण उपाशी पोट क्रांती करते. अर्ध भरलेले पोट कधी तरी पूर्ण भरेल या आशेवर दिवस काढत बसते.

समाजातील बुद्धीवादी वर्ग अंकित ठेवला जातो.

बेसिक प्रश्नाभोवती समाज फिरत ठेवला तर तो त्यातच गुंतून जातो.बेसिकच्या पलिकडे सुद्धा प्रश्न असतात याचे भान जाणीवपूर्वक काढले जाते.

सत्तापालट होण्याचा दिवस एकच असल्याने त्याच्या अगोदर काही महिने विकासाची कामे करून मागची साडेचार वर्ष जनतेच्या मनातून पुसली जातील असे नियोजन आणि कृती केली जाते,

जात आणि धर्म याचा टूल म्हणून वापर होतो.

भोगाची सवय लाऊन क्रांतीच्या ठिणग्या विझवल्या जातात.

उपद्रव मूल्य गटांना शांत केले जाते.

जीवनातले स्थैर्य माणसाला मंद बनवते.

आणि शेवटचे...

मला काय त्याचे? ही वृत्ती क्रांतीच्या मुळावर येते..

प्रशांत

देवाची गंमत 😀

देवाची गंमत..😀😀

देव नावाच्या मित्राच्या घरी जाताना काय म्हणाल?

😀-देवा घरी जातोय..

त्याच्या घराबद्दल माहिती नसेल तर काय म्हणाल?

😀-देवाघरचे ज्ञात कुणाला?

दीनानाथ नावाच्या मदतीला त्याचा मित्र आला.

😀- देव दीनाघरी धावला 

देव नावाचा मित्र हरवला तर??

😀- देव देव्हाऱयात नाही देव नाही देवालयी.. देव शोधून पाहे अशी कोणाची पुण्याई?

देव नावाच्या मित्र दागिने बनवायला सोनाराकडे गेला तर सोनार देवाला काय म्हणेल?

😀-देवा तुझा मी सोनार...

देव नावाचा मित्र रुसून बसला तर त्याची आई काय म्हणेल?

😀- नको देवराया अंत असा पाहू

देव नावाच्या मिसळ वाल्याला काय सांगाल?

😀-देवा मला पाव (दे) अणि कट (इथून)

देवांचे गाव

😀- देवस्थळी

देवांच्या बागेला काय म्हणाल?

😀-देव राई

देव नावाच्या सरकारी नोकराला 

  अठ्ठावन्न वर्ष पूर्ण झाल्यावर दिवंगत श्रीराम लागू काय म्हणाले असतें?

😀- देवाला रिटायर करा.

माहेरी आलेली मुलगी देव नावाच्या नवऱ्याच्या घरी गेल्यावर तिला काय म्हणतील

😀- मुलगी देवा घरी गेली ते देवाघरचेच देणे होते

@ प्रशांत 😀

तोच दिवस तीच रात्र

तोच दिवस तीच रात्र...

तोच सूर्य तोच दिवस 

काही नाही बदलणार 

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार..

तीच नोकरी तोच धंदा

तोच बॉस तिथेच असणार

सेलिब्रेशनला फक्त निमित्त

दुसरं काय कारण असणार?

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार...

तीच बायको तोच नवरा 

त्याच त्याच तक्रारी असणार 

तोच पोलीस तिच शिट्टी

दुसरं काय अजून वाजवणार?

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार...

तेच आमदार तेच खासदार

त्याच योजना तेच सरकार

मागच्या वर्षीचे तेच दळण

दुसरं काय अजून दळणार?

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार...

त्याच फॉरवर्डेड शुभेच्छा

त्याच त्याच पुढे पाठवणार..

अणि मेमरी फुल्ल म्हणून

आणखी काय नवीन होणार

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार...

म्हणून सांगतो आता मित्रांनो

आता अगदी शांत झोपणार

काल रात्री सुद्धा वाजले बारा 

आज काय तेरा वाजणार?

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार...

तोच सूर्य तोच दिवस 

काही नाही बदलणार 

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार..

@ प्रशांत😄😄😄