पोकळ

हे वस्त्र भगवे केवळ

मन अजून टंच हिरवे

खोल खोल मनात अजून

घुमतात मस्त पारवे

हे केवळ खेळ भ्रमाचे

शब्दांचे केवळ  फुगे

कळले तर काहीच नाही

जरी संपली युगे

हे गणित कसले अवघड

का कधी कळते

कितीही भाग घालवा

बाकी वासना एकच उरते

ठोकून मस्त मांडी

मी निश्चयाने अगदी बसतो

नासिकाग्रे बळे बळे

मी दृष्टी लावून बसतो

पण निश्चयाची वाळू

पुनः पुन्हा निसटत रहाते

मध्यमेवरून मग निरर्थक

जपमाळ फिरत रहाते

मिटल्या डोळ्यासमोर

सुख उभे पार्थिवाचे

होते मग खमंग भजे

माझ्या ग अध्यात्माचे

जणू मी विश्वामित्र

डोळे मिटून बसलो

पण मनात नग्न मेनका

सतत चिंतीत बसलो

कसले मग देव धर्म

कसल्या ग या उपासना

कटी प्रदेशी साचल्या

युगा युगांच्या वासना

😃😃😃 

© कलाकांतसुत गोळपवाला..