सोहळा...
जाणिवेच्या पल्याड
अवीट सुखाचा ठेवा..
भाग्य मूर्तीचे दिले तू
पाषाणाच्या भाळी देवा..
सुख दुःखाचे हे वळसे
आता नकोसे विठुराया
सुखाचे नको व्यर्थ कानोसे
निरसी रे मोहमाया..
तुझ्या परी असावे
विटेवरी मिटून डोळे
मिटल्या डोळयात मग
मिटून जाती वादळे
सरली केव्हाच मध्यान्ह
सरली केव्हाच उन्हे
सावल्याही सरून गेल्या
सावळ्या आता तुझेच गाणे
मिटून जावी जाणीव
नेणिवेचा जन्म व्हावा
विठू तुझ्या पायापाशी
मरणाचाच सोहळा व्हावा
@ प्रशांत
No comments:
Post a Comment