कविता..

कविता..

शिट्ट्या आणि टाळ्यांसाठी...

 ती  नसते उभी कधीच स्टेज वर...

मला आत्मभान देत , जागं करणारी 

असते माझी कविता..

नेणिवेत ती असतेच सतत तरंगत..

विदेही आणि निराकार..

जाणिवेत येताना कधी ती..

मीटर मध्ये येते..

कधी मुक्तछंद पसंत करते..

शेवटी ती तिचीच पसंती

मी कोण बापडा...

तिचा जन्म रोखणारा..?

माझा बिन रेषांचा चेहरा

कदाचित तिला आवडत नसेल

मग म्हणते अरे बाबा

देते ना तुला एखादी रेष..

तुझ्या चेहऱ्यासाठी...

बरं असत ना रे

एखादी रेष घेऊन जगणे..

जिवंतपणाचे लक्षण असत ते..

ती आली की देऊन जाते 

एखादी रेष..

कधी ती कपाळावर देते..

आठी म्हणते ती तिला..

एकदा ती दिली की..

जग विचारते..

काय रे काय झालं?

कविता मला बोलते करते

हे काय थोडके आहे?

कधी कधी ती मूड मध्ये येते

गालावर देते एखादी रेष..

चेहरा किंचित हसतो तेव्हा..

अगदीच खुश झाली तर

अजून एखादी रेषा..

मग लोक विचारतात

का रे एवढा खुश?

काय सांगू त्यांना?

आणि काय करू या कवितेच?

पण ती आली की 

मी बाप बनतो..

कित्येक वेळा झालाय अस 

ती आली की

वात्सल्य डोळ्यातून वाहत माझ्या

मग विचारते ती

का रे बाबा का रडतोस??

मग तिच्या नवथर मांडीवर

शांत होतो मी..

माझी लेक म्हणते मग

अरे मी आहे ना??

कधी एकट वाटल तर

ब्लॉगभर विखुरलेल्या माझ्या कविता

वाचत बसतो निवांत..

पुन्हा पुन्हा अनुभवतो

त्याच त्याच प्रसववेदना

माझ्या कवितांचे जन्म

मग परततो मी

माणसांच्या जगात

नवी ऊर्जा नवी लय घेऊन

@ प्रशांत

क्रांती का होत नाही?

क्रांती का होत नाही?

सगळी चिडचिड,असंतोष,नाराजी,सोशल मीडियावर व्यक्त होऊन डिफ्युज होते..

समाज एक होऊ नये म्हणून सत्ताधारी प्रचंड काळजी घेतात.

समाज पूर्णपणे वंचित होऊ नये याची दक्षता घेतली जाते.पूर्ण उपाशी पोट क्रांती करते. अर्ध भरलेले पोट कधी तरी पूर्ण भरेल या आशेवर दिवस काढत बसते.

समाजातील बुद्धीवादी वर्ग अंकित ठेवला जातो.

बेसिक प्रश्नाभोवती समाज फिरत ठेवला तर तो त्यातच गुंतून जातो.बेसिकच्या पलिकडे सुद्धा प्रश्न असतात याचे भान जाणीवपूर्वक काढले जाते.

सत्तापालट होण्याचा दिवस एकच असल्याने त्याच्या अगोदर काही महिने विकासाची कामे करून मागची साडेचार वर्ष जनतेच्या मनातून पुसली जातील असे नियोजन आणि कृती केली जाते,

जात आणि धर्म याचा टूल म्हणून वापर होतो.

भोगाची सवय लाऊन क्रांतीच्या ठिणग्या विझवल्या जातात.

उपद्रव मूल्य गटांना शांत केले जाते.

जीवनातले स्थैर्य माणसाला मंद बनवते.

आणि शेवटचे...

मला काय त्याचे? ही वृत्ती क्रांतीच्या मुळावर येते..

प्रशांत

देवाची गंमत 😀

देवाची गंमत..😀😀

देव नावाच्या मित्राच्या घरी जाताना काय म्हणाल?

😀-देवा घरी जातोय..

त्याच्या घराबद्दल माहिती नसेल तर काय म्हणाल?

😀-देवाघरचे ज्ञात कुणाला?

दीनानाथ नावाच्या मदतीला त्याचा मित्र आला.

😀- देव दीनाघरी धावला 

देव नावाचा मित्र हरवला तर??

😀- देव देव्हाऱयात नाही देव नाही देवालयी.. देव शोधून पाहे अशी कोणाची पुण्याई?

देव नावाच्या मित्र दागिने बनवायला सोनाराकडे गेला तर सोनार देवाला काय म्हणेल?

😀-देवा तुझा मी सोनार...

देव नावाचा मित्र रुसून बसला तर त्याची आई काय म्हणेल?

😀- नको देवराया अंत असा पाहू

देव नावाच्या मिसळ वाल्याला काय सांगाल?

😀-देवा मला पाव (दे) अणि कट (इथून)

देवांचे गाव

😀- देवस्थळी

देवांच्या बागेला काय म्हणाल?

😀-देव राई

देव नावाच्या सरकारी नोकराला 

  अठ्ठावन्न वर्ष पूर्ण झाल्यावर दिवंगत श्रीराम लागू काय म्हणाले असतें?

😀- देवाला रिटायर करा.

माहेरी आलेली मुलगी देव नावाच्या नवऱ्याच्या घरी गेल्यावर तिला काय म्हणतील

😀- मुलगी देवा घरी गेली ते देवाघरचेच देणे होते

@ प्रशांत 😀