वदली मम जाया..
बहुत केली व्यंजने मी
उठा ना हो खाया..
ऐकोनी ते शब्द प्रेमळ
मी अचंबित झालो
फेकून देऊन पांघरुणाते
मी ताडकन उठलो
करून वेगे दंतधावन
मी वेगे तयार झालो
पटकन जाऊन पाटावर
मी खाया बसलो..
अन वेगे मुख
कविता.. शिट्ट्या आणि टाळ्यांसाठी... ती नसते उभी कधीच स्टेज वर... मला आत्मभान देत , जागं करणारी असते माझी कविता.. नेणिवेत ती असतेच सतत तरं...
No comments:
Post a Comment