कविता..

कविता..

शिट्ट्या आणि टाळ्यांसाठी...

 ती  नसते उभी कधीच स्टेज वर...

मला आत्मभान देत , जागं करणारी 

असते माझी कविता..

नेणिवेत ती असतेच सतत तरंगत..

विदेही आणि निराकार..

जाणिवेत येताना कधी ती..

मीटर मध्ये येते..

कधी मुक्तछंद पसंत करते..

शेवटी ती तिचीच पसंती

मी कोण बापडा...

तिचा जन्म रोखणारा..?

माझा बिन रेषांचा चेहरा

कदाचित तिला आवडत नसेल

मग म्हणते अरे बाबा

देते ना तुला एखादी रेष..

तुझ्या चेहऱ्यासाठी...

बरं असत ना रे

एखादी रेष घेऊन जगणे..

जिवंतपणाचे लक्षण असत ते..

ती आली की देऊन जाते 

एखादी रेष..

कधी ती कपाळावर देते..

आठी म्हणते ती तिला..

एकदा ती दिली की..

जग विचारते..

काय रे काय झालं?

कविता मला बोलते करते

हे काय थोडके आहे?

कधी कधी ती मूड मध्ये येते

गालावर देते एखादी रेष..

चेहरा किंचित हसतो तेव्हा..

अगदीच खुश झाली तर

अजून एखादी रेषा..

मग लोक विचारतात

का रे एवढा खुश?

काय सांगू त्यांना?

आणि काय करू या कवितेच?

पण ती आली की 

मी बाप बनतो..

कित्येक वेळा झालाय अस 

ती आली की

वात्सल्य डोळ्यातून वाहत माझ्या

मग विचारते ती

का रे बाबा का रडतोस??

मग तिच्या नवथर मांडीवर

शांत होतो मी..

माझी लेक म्हणते मग

अरे मी आहे ना??

कधी एकट वाटल तर

ब्लॉगभर विखुरलेल्या माझ्या कविता

वाचत बसतो निवांत..

पुन्हा पुन्हा अनुभवतो

त्याच त्याच प्रसववेदना

माझ्या कवितांचे जन्म

मग परततो मी

माणसांच्या जगात

नवी ऊर्जा नवी लय घेऊन

@ प्रशांत

क्रांती का होत नाही?

क्रांती का होत नाही?

सगळी चिडचिड,असंतोष,नाराजी,सोशल मीडियावर व्यक्त होऊन डिफ्युज होते..

समाज एक होऊ नये म्हणून सत्ताधारी प्रचंड काळजी घेतात.

समाज पूर्णपणे वंचित होऊ नये याची दक्षता घेतली जाते.पूर्ण उपाशी पोट क्रांती करते. अर्ध भरलेले पोट कधी तरी पूर्ण भरेल या आशेवर दिवस काढत बसते.

समाजातील बुद्धीवादी वर्ग अंकित ठेवला जातो.

बेसिक प्रश्नाभोवती समाज फिरत ठेवला तर तो त्यातच गुंतून जातो.बेसिकच्या पलिकडे सुद्धा प्रश्न असतात याचे भान जाणीवपूर्वक काढले जाते.

सत्तापालट होण्याचा दिवस एकच असल्याने त्याच्या अगोदर काही महिने विकासाची कामे करून मागची साडेचार वर्ष जनतेच्या मनातून पुसली जातील असे नियोजन आणि कृती केली जाते,

जात आणि धर्म याचा टूल म्हणून वापर होतो.

भोगाची सवय लाऊन क्रांतीच्या ठिणग्या विझवल्या जातात.

उपद्रव मूल्य गटांना शांत केले जाते.

जीवनातले स्थैर्य माणसाला मंद बनवते.

आणि शेवटचे...

मला काय त्याचे? ही वृत्ती क्रांतीच्या मुळावर येते..

प्रशांत

देवाची गंमत 😀

देवाची गंमत..😀😀

देव नावाच्या मित्राच्या घरी जाताना काय म्हणाल?

😀-देवा घरी जातोय..

त्याच्या घराबद्दल माहिती नसेल तर काय म्हणाल?

😀-देवाघरचे ज्ञात कुणाला?

दीनानाथ नावाच्या मदतीला त्याचा मित्र आला.

😀- देव दीनाघरी धावला 

देव नावाचा मित्र हरवला तर??

😀- देव देव्हाऱयात नाही देव नाही देवालयी.. देव शोधून पाहे अशी कोणाची पुण्याई?

देव नावाच्या मित्र दागिने बनवायला सोनाराकडे गेला तर सोनार देवाला काय म्हणेल?

😀-देवा तुझा मी सोनार...

देव नावाचा मित्र रुसून बसला तर त्याची आई काय म्हणेल?

😀- नको देवराया अंत असा पाहू

देव नावाच्या मिसळ वाल्याला काय सांगाल?

😀-देवा मला पाव (दे) अणि कट (इथून)

देवांचे गाव

😀- देवस्थळी

देवांच्या बागेला काय म्हणाल?

😀-देव राई

देव नावाच्या सरकारी नोकराला 

  अठ्ठावन्न वर्ष पूर्ण झाल्यावर दिवंगत श्रीराम लागू काय म्हणाले असतें?

😀- देवाला रिटायर करा.

माहेरी आलेली मुलगी देव नावाच्या नवऱ्याच्या घरी गेल्यावर तिला काय म्हणतील

😀- मुलगी देवा घरी गेली ते देवाघरचेच देणे होते

@ प्रशांत 😀

तोच दिवस तीच रात्र

तोच दिवस तीच रात्र...

तोच सूर्य तोच दिवस 

काही नाही बदलणार 

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार..

तीच नोकरी तोच धंदा

तोच बॉस तिथेच असणार

सेलिब्रेशनला फक्त निमित्त

दुसरं काय कारण असणार?

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार...

तीच बायको तोच नवरा 

त्याच त्याच तक्रारी असणार 

तोच पोलीस तिच शिट्टी

दुसरं काय अजून वाजवणार?

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार...

तेच आमदार तेच खासदार

त्याच योजना तेच सरकार

मागच्या वर्षीचे तेच दळण

दुसरं काय अजून दळणार?

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार...

त्याच फॉरवर्डेड शुभेच्छा

त्याच त्याच पुढे पाठवणार..

अणि मेमरी फुल्ल म्हणून

आणखी काय नवीन होणार

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार...

म्हणून सांगतो आता मित्रांनो

आता अगदी शांत झोपणार

काल रात्री सुद्धा वाजले बारा 

आज काय तेरा वाजणार?

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार...

तोच सूर्य तोच दिवस 

काही नाही बदलणार 

कॅलेंडरचे फक्त एक पान

उलटून आता दुसरे येणार..

@ प्रशांत😄😄😄

प्रश्न???

प्रश्न...????

निमाव्या देहजाणिवा

पार्थिवाचा मोह दिगंती..

पण थरथरतो विवेकही

कशी लागावी संगती...

रुजून आल्या भावना

मातीतूनच जनुकाच्या

जळता जळेना जुनाट

या गाठी संचिताच्या..

साधनेचे शुन्य संचित

तरी नाव लोटली पुरात 

ना  देती दिशा इशारा

तरी भरला वारा शिडात

प्रश्नपक्षी आभाळभर

एकासही ना घरटे परंतु

किती उत्तरे मिळाली तरी

मनात उरतोच किंतु..

उत्तराचे मोह कशाला?

प्रश्नच उरावे भोवती

माझ्या जितेपणाची 

हीच खूण शेवटी...

@प्रशांत

दादा...

दादा....

कुठे चालली दिंडी 

ठाव तिचा नाही..

विटेवर आज माझा

विठ्ठल मात्र नाही....

संथ चालती पाऊले

टाळ झाले मुके..

ओलावा निघून गेला

डोळे झाले सुके..

तुटली नाती आता

कोरडीच रे माया..

विठ्ठला तुझ्याविना 

जीव उठतो खाया

माय गेली बाप गेला

गेला आधारवड

उडून गेले सर्व पक्षी

उभे कसे तरी खोड

पांगले वारकरी आता

तुटली त्यांची हो नाळ 

चालतो एकटाच मी

संथ वाजवित टाळ 

मनातला विठ्ठल माझ्या

मनात हो जागा

हृदयाच्या विटेवर

बाप माझा उभा..

@ प्रशांत..

( कै दादांच्या स्मृतीस समर्पित..)

तंत्रजीवी..

तंत्रजीवी..

व्यस्त कोणी नसतो हो

उगाच आपल काहीतरी

अग्रक्रम आपले ठरलेले

सबब आपली काहीतरी 

मीटिंग आहे,काम आहे

असतात फक्त बहाणे

टाळायचे कसे तुम्हाला

विचार करतात शहाणे

सोशल वर्क? शी बाई

भिकेचेच बाई डोहाळे

त्यापेक्षा किटी पार्टीचे 

रम्य किती ग सोहळे

मी आणि माझच विश्व

बाकीच्यांना नो एन्ट्री

माझं वर्तुळ माझा परीघ

मीच त्याचा सेंट्री..

माणसं यंत्राळली आता

आणि यंत्र माणसाळली 

माणूस झाला तंत्रजीवी

माणुसकी मात्र ओशाळली 

@ प्रशांत