Ad

Thursday, 29 November 2018

निवांत निवांत

आता मज रम्य भासे
हा मस्त एकांत एकांत
न कुणाशी देणेघेणे
झालो मी निवांत निवांत

न कसला हव्यास अन
न कसला उरला ध्यासही
आता न बोलणे कुणाशी
झालो मी निवांत निवांत

न लोभ कसला आता
न मोह उरे पार्थिवाचा
माझ्याशीच बोलतो मी
आता निवांत निवांत

स्तुतीचा न सोस आता
न निंदेची पर्वा कुणाला
आता मज वाटे खरेच
मी जिवंत जिवंत

-प्रशांत शेलटकर

No comments:

Post a Comment

कविता..

कविता.. शिट्ट्या आणि टाळ्यांसाठी...  ती  नसते उभी कधीच स्टेज वर... मला आत्मभान देत , जागं करणारी  असते माझी कविता.. नेणिवेत ती असतेच सतत तरं...