मीच कविता होतो मी..

कधी निरभ्र नभाशीच
असा बोलतो मी ,
की बोलता बोलता
निरभ्र होत जातो मी...

कधी मस्त वाऱ्याशी
असा डोलतो मी
की डोलता डोलता
हलका होत जातोच मी...

कधी शांत शांत डोहात
असा डुंबतो मी,
की डुंबता डुंबता
असा नितळ होत जातो मी...

कधी प्राजक्त ओंजळीत
अलवार घेतो मी,
की श्वास घेता घेता
गंधीत होत जातोच मी...

कधी शब्दात इतुका
गुंतत जातो मी,
की गुंतता गुंतता
मीच कविता होतो मी..

-प्रशांत शशिकांत शेलटकर
8600583846/24/10/18