Ad

Sunday, 29 January 2023

अन काळजात दिवे लागले

अन काळजात दिवे लागले

काय झाले आज सखी मला
मजला मुळीच कळले नाही
रुतले किती काळजात काटे
हे तुजला मुळी कळले नाही

थबकलो मी जिथल्या तिथे
तू दिसली सूर्यास्त पाहताना
आणि तुला तसे पाहताना
भान मला काहीच उरले नाही

विहरतो मुक्त केशसंभार हा
बटा  खेळती गालावरी
कसे सावरावे ओढणीला त्या 
ते तुला कळलेच  नाही

पाय रुतवुन  वाळूत उभी तू
काळजात रुतून का बसते?
प्रश्नाचे उत्तर जीवघेणे
मला कधी गवसले नाही

सूर्य गेला बघ अस्ताचली
भवताल  बघ ना अंधारला
अंधार जरी दाटला भोवती
काळजात बघ दिवे लागले

- @शांतप्रज्ञ

No comments:

Post a Comment

कविता..

कविता.. शिट्ट्या आणि टाळ्यांसाठी...  ती  नसते उभी कधीच स्टेज वर... मला आत्मभान देत , जागं करणारी  असते माझी कविता.. नेणिवेत ती असतेच सतत तरं...