Ad

Wednesday, 23 October 2019

मुखवटे जुने झाले

हे दिसण्याचे सोहळे
आता पुरे झाले...
किती वापरू पुन्हा पुन्हा
मुखवटे तेच ते जुने झाले

हरवलो कधीच मी...
मिळणे मुश्किल झाले
शोध माझाच मला लागणे
आता किती कठीण झाले

न जाणे कसे  चेहऱ्याला
कसले हे रंग लागले...
रंग कोणता खरा ते
ओळखणे कठीण झाले...

जे स्वप्न पाहिले कधी
ते न सत्यात कधी उतरले
जे सत्य भोगले ते..
ते न स्वप्नीही कधी पाहिले

हे संचित वंचनांचे..
का उगाच हे जपले
इथे माझ्याच प्रश्नांना
मलाच मी उत्तरिले


--प्रशांत शेलटकर
8600583846

No comments:

Post a Comment

कविता..

कविता.. शिट्ट्या आणि टाळ्यांसाठी...  ती  नसते उभी कधीच स्टेज वर... मला आत्मभान देत , जागं करणारी  असते माझी कविता.. नेणिवेत ती असतेच सतत तरं...