मोक्ष

मोक्ष...

कित्येक मरणे हुकली
म्हणून आजवर जगत आलो
दुःखाला सलाम करुनी
आजवर मी हसत आलो...

कधी स्वप्नांचे मोहक इमले
मी मजेत सजवीत गेलो
कधी माझेच मनसुबे मी
बेफाम उधळीत गेलो...

कधी जवान जिंदगीला
असा मिठीत घेत गेलो
कधी मी उन्मुक्त संन्यस्त
कधी मी विरक्त होत गेलो

कधी पंगा जिंदगीशी..
खुलेआम घेत गेलो..
कधी कधी मरणाशी
दोस्तीही करत गेलो...

जमेल तशी माणसांची
बेरीज मी करीत गेलो
वजाबाकी माणसांची
तरी मी सोशीत गेलो

कित्येक मोहाचे क्षण मी
असे झुगारीत चाललो..
बंधन देहाचे उगाच हे
मी कधीच मोक्षास गेलो...

-प्रशांत शशिकांत शेलटकर
8600583846/15/10/18