Ad

Wednesday, 21 March 2018

पाकीट

पाकीट...

दर महिन्याच्या एक तारखेला
माझं पाकीट छान हसत असत
दोन चार "गांधींच्या " उबेत...
मग छाती फुगवून बसतं...

दोन दिवस असेच जातात..
बायको होतें "गांधी"वादी
पाकिटातले "गांधी" लागतात
मग फक्त  तिच्याच नादी...

पाकिटात मग उरतात...
काही नेते "शंभरी"...
"पाच-पन्नास" कार्यकर्तेही
असतात त्यांचे पदरी...

मग ते ही जातात सोडून
करतात मग पक्षांतर...
नेत्याबरोबर कार्यकर्तेही
बंड करतात पेट्रोलपंपावर

असेच सारे सोडून जाती
चिल्लर फक्त उरते....
उदासवाणे पाकीट माझे
एकटेच खिशात रडते...

मग चिल्लर हळूच सांगते
बाबा तुम्ही रडू नका....
आम्ही आहोत ना हो
तुम्ही एकटे समजू नका...

-प्रशांत शेलटकर

No comments:

Post a Comment

कविता..

कविता.. शिट्ट्या आणि टाळ्यांसाठी...  ती  नसते उभी कधीच स्टेज वर... मला आत्मभान देत , जागं करणारी  असते माझी कविता.. नेणिवेत ती असतेच सतत तरं...